Ο ΠΟΛΕΜΟΣ ΤΩΝ ΜΠΑΛΩΝ

Την εβδομάδα πριν από την έναρξη του πρώτου Παγκοσμίου Κυπέλλου, το 1930 στην Ουρουγουάη, η εφημερίδα “La Prensa” του Μπουένος Άιρες ανέφερε ότι στη διοργάνωση «θα χρησιμοποιηθεί αργεντίνικη μπάλα». Εξετάστηκαν διάφορες προτάσεις και αποφασίστηκε ομόφωνα να επιλεγεί εκείνη που κατασκευαζόταν στην Αργεντινή. Δύο ημέρες αργότερα, η ίδια εφημερίδα διαβεβαίωνε:

“Η Εκτελεστική Επιτροπή του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος Ποδοσφαίρου αποφάσισε σε μία από τις συνεδριάσεις της να χρησιμοποιηθούν σε όλους τους αγώνες μπάλες αργεντίνικης κατασκευής”.

Η απόφαση αυτή, ωστόσο, εξελίχθηκε σε αγκάθι όταν παρενέβη ο υπουργός Βιομηχανίας της Ουρουγουάης, ζητώντας να χρησιμοποιηθούν και ουρουγουανικές μπάλες χωρίς δερμάτινα κορδόνια. Έτσι, η Εκτελεστική Επιτροπή αποφάσισε να μεταφέρονται στο γήπεδο και οι δύο τύποι μπάλας, ώστε αρχηγοί και διαιτητές να καταλήγουν από κοινού στην καταλληλότερη επιλογή.

Οι δύο μπάλες ήταν αρκετά παρόμοιες: σκούρο καφέ δέρμα, ορθογώνια πάνελ και εξωτερικές ραφές — χαρακτηριστικό που οδηγούσε ορισμένους ποδοσφαιριστές να φορούν μπερέδες για να προστατεύονται από τραυματισμούς στο κεφάλι. Η βασική διαφορά τους ήταν το μέγεθος, καθώς η ουρουγουανική μπάλα ήταν ελαφρώς μεγαλύτερη. Τελικά, μόνο η εθνική ομάδα της Ουρουγουάης την προτιμούσε, ενώ όλες οι υπόλοιπες επέλεγαν την αργεντίνικη. Η εφημερίδα “La Cancha”, σε ιδιαίτερα προκλητικό άρθρο, σχολίαζε:

“Στο Μοντεβιδέο οι αγώνες του πρώτου Παγκοσμίου Κυπέλλου παίζονται με αργεντίνικη μπάλα. Οι Ουρουγουανοί δύσκολα μπορούν να μας κατηγορήσουν ότι τους σαμποτάρουμε”.

Πριν από τον τελικό ανάμεσα στη διοργανώτρια Ουρουγουάη και την Αργεντινή, οι αρχηγοί των δύο ομάδων δεν κατάφεραν να συμφωνήσουν για το ποια μπάλα θα χρησιμοποιηθεί. Έτσι, ο Βέλγος διαιτητής Τζον Λάνγκενους πήρε μια συμβιβαστική απόφαση: το πρώτο ημίχρονο θα παιζόταν με την αργεντίνικη μπάλα και το δεύτερο με την ουρουγουανική. Πολλοί αποδίδουν σε αυτή την ιδιαιτερότητα την τελική επικράτηση της Ουρουγουάης με 4–2, καθώς η Αργεντινή προηγούνταν 2–1 στο ημίχρονο.